“Als je iets voor elkaar over hebt, kom je veel verder dan alleen. Gewoon de dingen doen waarvan je zegt dat je ze doet en voor anderen hetzelfde doen als wat jij van hen verwacht.”

Je bent de beste secretaresse die ik ooit heb gehad. Ook van andere managers op LinkedIn krijg je prachtige aanbevelingen. Hoe krijg je het voor elkaar om mijn agenda en actielijst zo perfect te plannen?

“Als je weet wat er binnen een afdeling speelt, weet je ook wat prioriteit heeft. Welke afspraken echt belangrijk zijn en of je iets anders kunt inkorten of toch verzetten. Dat laatste ook weer niet te veel, want als je continu blijft verzetten, krijg je ook irritaties. Hoe ik dat doe? Daar denk ik niet over na, dat doe ik gewoon. Misschien is het een combinatie van intuïtie en goed luisteren.

Wanneer ik ergens mee bezig ben, denk ik: dadelijk even pauze, en dan doe ik toch net iets meer. Als ik bijvoorbeeld denk: kwart over tien, wordt het toch tien voor half elf. Bij mij vind je ’s ochtends vroeg nooit ongelezen e-mails in mijn mailbox. Ja, of iemand moet mij om twaalf uur ’s nachts hebben gemaild. Het is overzichtelijk en geeft mij rust. Als je de dag begint en je bent al verder dan je van tevoren had bedacht, kun je nog meer doen.

Wat ik belangrijk vind, is dat ik waardering krijg, ruimte en vrijheid. Dat ik me kan laten horen, dat er naar mijn mening wordt gevraagd. Niet alleen maar opdrachten uitvoeren, maar ook serieus genomen worden. Dan ben ik op mijn best.”

Ik ken jou niet anders dan dat je met volle overgave werkt. Toch zou je het anders doen, als je het over mocht doen. Je bent op zoek naar wat je echt wilt. Hoe ver ben je?

“Ik ben heel blij met alle kansen die werkgevers mij hebben geboden. Maar nu ik bijna twintig jaar verder ben en terugkijk, heb ik geen idee waarom ik in de ondersteuning ben blijven hangen. Het is waarschijnlijk gewoon gebeurd. Ik heb ontdekt dat ik meer inhoud, meer diepte nodig heb. Iets nieuws waarin ik mijn tanden kan zetten. Niet alleen voor een ander werken, maar ook mijzelf ontwikkelen.

Mensen helpen die het helemaal niet meer zien zitten of de verkeerde weg zijn ingeslagen, voor hen wil ik iets gaan betekenen. Ik weet dat de succesverhalen niet gigantisch zijn, maar anderen écht helpen, daar word ik gelukkig van. Samen, vanuit niets, iets opbouwen. Waarschijnlijk wordt het de jeugdhulpverlening. Jeugd met problematiek: agressiviteit, verslaving of criminaliteit. Ook de juridische kant van de reclassering trekt mij erg. Recht en onrecht, daar heb ik altijd iets mee gehad. Boyd, mijn broer van zeventien jaar, riep heel hard ‘Jeugdhulpverlening!’ toen ik hem vroeg wat hij mij wel zag doen. Als een jongen van die leeftijd dat zo overtuigd zegt, lig ik waarschijnlijk wel goed bij die doelgroep. Dit jaar wil ik beginnen met vrijwilligerswerk en in september start de opleiding.

Het was een jaar of tien geleden toen tijdens het stappen een jongen uit Sprang-Capelle naast mij kwam zitten. Hij begon aan de bar héél serieus tegen mij te praten, te huilen ook. Ik dacht: oké, en heb hem laten vertellen. Om vier uur ’s nachts had ik zoiets van: wat moet ik hier nu mee? Ik kan die jongen zo toch niet naar huis laten gaan? We hebben de hele nacht verder zitten praten, over hem. Aan het eind van de zondag hebben we nog Chinees gegeten en daarna heb ik hem nooit meer gezien. Bizar, maar waargebeurd. Ik weet niet of ik hem heb kunnen helpen, maar hij heeft in elk geval zijn verhaal kwijt gekund.

Iedereen vertelt mij altijd alles. Ik weet niet hoe dat komt. Misschien door een vraag die ik stel. Of door mijn uitstraling. Het is niet altijd leuk om iemand tegenover je te hebben die huilt of doodongelukkig is, maar ik ben wel blij dat ze het doen.”

Ik zie je de carrièreswitch maken. Je staat inderdaad altijd voor iedereen klaar, maar is dat ook niet een valkuil als je naar de jeugdhulpverlening overstapt?

“Soms lig ik ’s avonds uitgeteld op de bank. Dan ben ik over mijn eigen grenzen heen gegaan en heb ik meer gedaan dan ik eigenlijk kon. Daar moet ik straks beter op letten, voor mijzelf grenzen stellen. Ik kan niet alle problemen mee naar huis nemen.

Ik ga me er eerder over uitspreken dat het genoeg is. Nog voordat ik me gejaagd voel of geïrriteerd, of voordat ik juist stiller word en niet meer lach. Dan kies ik wat ik wel kan doen en wat helaas moet wachten. Me laten meeslepen door een ander, dat kan niet, daar ben ik me heel bewust van. Ik heb wel ontzettend veel zin om weer te gaan leren.”

“Ik ga nu doen wat ik echt wil.”

CV     VERA VERHOOF-HORSTEN
1981 Geboren in Moergestel
2004 Hogere Hotelschool
2004 2006 Secretaresse Accountemps
2005 Best Employee Supporting Staff
2006 2010 Sales en customer supportmedewerker Exact
2009 2010 Office manager Right Management
2010 2012 Consultant Secretary Plus
2012 heden Managementassistent St. Achmea Rechtsbijstand
2017 Loopbaanoriëntatie
2022 Jeugdzorgwerker

© Ineke Walravens